‘Wie niet waagt, wie niet wint’: Fellatio doet het zelf

Voorheen beschreven jullie je geluid als ‘avant garde disco punk post penis krautrock’. Tegenwoordig hebben jullie de ‘post penis’ eruit gehaald, maar op veel plekken valt het toch nog te lezen. 

Abel: “Dit weet ik helemaal niet, waar heb je het over? Dit is een verzinsel!”

Pepijn: “De ‘post penis’ wordt nu een soort geest die blijft rondzweven. We vonden het moeilijk om een label aan de muziek te geven, dus toen hebben we gewoon zoveel mogelijk genres achter elkaar geplakt. Dan zijn mensen in ieder geval in de war en verwachten ze misschien ook niet zoveel. Verder zijn we er ook wel erg van bewust dat we weer een band met drie mannen zijn, ik denk dat we er zo op kwamen.”

De drie kennen elkaar uit het creatieve circuit in Tilburg, maar sinds ze elkaar hebben leren kennen heeft de band een hoop veranderingen doorgemaakt. In den beginne speelde Abel bas, nam Pepijn gitaar en zang voor zijn rekening en zat er nog een ‘conventionele drummer’ achter de vellen. Toen die laatste bij een repetitie opeens niet meer kwam opdagen, ontstond er een chaotische improvisatiesessie van vier uur met lompe drumcomputers uit een looppedaal. Pepin vertelt daarover: “Uiteindelijk hebben we die drummer nooit meer gesproken. Ik denk dat we vier of vijf shows hebben gespeeld voordat Fonz erbij kwam.” Fonz had maar een vaag idee van wat Abel en Pepijn voor muziek aan het maken waren, maar toch nodigde hij hen uit om te komen spelen op een festival in De Nachtzuster, een Tilburgse venue voor creatievelingen waar iedereen programma kan maken. Fonz hield zich met name bezig met visuele aspecten omtrent livemuziek. Pepijn: “Ik dacht dat mensen ons wel zagen als een soort feestband die je laat op de avond zet, de dag van tevoren wisten we pas dat we als eerste stonden. We hebben de hele set aangepast naar een soort drone-folk bullshit. Fonz (die voor deze avond nog nooit een drumstok had vastgehouden) was daar ook en toen zeiden we: kom maar gewoon meespelen, doe maar wat! We hadden allemaal warme winterjassen aangetrokken en we waren helemaal bezweet. We wilden het onszelf zo moeilijk mogelijk maken, het sloeg nergens op. Maar Fonz is blijven plakken. Veel gerepeteerd hebben we ook niet; we hebben hem gewoon naar shows meegetrokken en dan moest ie het maar doen.”

Het merendeel van de show was pure improvisatie. De vocals die Abel voor zijn rekening nam kwamen uit een boekje met rare teksten, “een beetje sektarisch”, aldus Pepijn. Tot hun verbazing werd het goed ontvangen. Voordat de band werd geselecteerd voor Popronde ging het ze dus al voor de wind. Zo stonden ze in het voorprogramma van Iguana Death Cult, misschien wel het belangrijkste Nederlandse garagerock exportproduct, en geheel à la Fellatio berustte dit ook op een toevalstreffer. Nadat het trio hun basis naar Rotterdam had verkast belandde een van hun posters na een filmsessie ‘helemaal naar de getver' in de postbus van Worm, een venue met een gelijksoortige ethos als De Nachtzuster. Even later werden de drie door een booker herkend als ‘die gasten van die poster’ en hun eerste show in Rotterdam was binnengehaald. Pepijn: “Toen hebben we geprobeerd zoveel mogelijk mensen uit te nodigen: Tramhaus, Rats On Rafts en dus ook Iguana Death Cult. Die vonden het erg leuk en de volgende dag vroegen ze ons als opener voor een paar try out shows. Wie niet waagt wie niet wint!”

Fellatio sluit zich aan bij een legioen bands die min of meer de feestkant van de (post)punk omarmen: in Nederland bijvoorbeeld Smudged en Kaboutertje Putlucht, internationaler heb je Viagra Boys en Warmduscher. “Zo hebben we er nog nooit over nagedacht,” vertelt Pepijn. “Maar wel het wat minder serieus nemen van wat postpunk nou uiteindelijk is; ik denk dat niemand echt meer weet wat dat is. Het is allemaal redelijk intuïtief. In een andere zin neemt het zichzelf wel heel serieus, anders moet je het misschien niet gaan maken. Maar het is wel een soort tegenreactie op de golf Nederlandse postpunk acts, met meer chaos, verwarring en DIY-elementen.”

Waarom zijn jullie juist uitgekozen voor Popronde?

Pepijn: “Ik vraag het me nog steeds af. We voelen ons een beetje een zwart schaap. Ik denk dat er veel verwarring om ons heen hangt en een circuit als Popronde kan zoiets best gebruiken: we hebben belachelijke persfoto’s, onze demo’s zijn raar en we hebben helemaal geen singles op streamingdiensten (red. inmiddels wel!). Het mysterie doet uiteindelijk zijn ding. Dat is gewoon zo gegroeid; het liefste had ik al tien singles online gesmeten, maar het is nog steeds DIY, dus het duurt gewoon lang en het is allemaal wat moeilijker.” Abel vult aan: “We kunnen het ook oprecht heel goed met elkaar vinden. Het is onwijs leuk om dit met z’n drieën te doen en daar halen we onze energie uit. Ik denk dat dat redelijk snel overslaat op ons publiek. We hebben ook al zoveel DIY-achtige optredens gedraaid. Dit voelt eigenlijk veel voorbereider dan het merendeel van de shows die we hebben gedaan, waar we bijvoorbeeld alles op een enkel stopcontact hadden.” Pepijn: Vorige week in Nijmegen waren we nog erg zenuwachtig en wisten we echt niet waar we aan waren begonnen. Maar nu zitten we er heel goed in.”

Benieuwd naar Fellatio live tijdens Popronde? Check hier hun speellijst!